မနီကေလး ဘယ္ကလာ

စာသင္ေက်ာင္းက လာေနတဲ့ အဲဒီ  မိန္းကေလးငယ္ဟာ မနီၿဖစ္တယ္။မနီ ဦးတည္သြားေနတဲ့ လမ္းအဆံုးမွာ စာသင္ေက်ာင္းရွိတယ္။
တစ္ခုခုကို သင္တဲ့ ေက်ာင္းေတြထဲမွာ ဒါဟာ စာကိုသင္တဲ့ေက်ာင္းၿဖစ္တယ္။
မနီကေလး
လိမၼာလိုက္ပံုမ်ား ေက်ာင္းမွာ စာေရးစာဖတ္ေတြ သြားသြားသင္တယ္။

တာရာမင္းေ၀

ေလစီးေၾကာင္းထဲက လူမ်ား

အခ်ိဴ႕ေသာလူမ်ားသည္ ေလထဲတြင္ပ်ံသန္းနိုင္ၾကေလသည္။
သူတုိ႕သည္..
ပါးစပ္မွလည္း မီးခိုးမထြက္၊ ခါးမွာလဲပန္ကာတပ္မထား။
၀မ္းဗိုက္မွာလည္း  ဆီ၊ေရ၊ေလ၊၀ိုင္ ဟုေရးမထား။

သို႕ေသာ္...
သူတို႕သည္...
ေလထဲမွာ ပ်ံသန္းနိုင္ၾကေလသည္။

သိဟ္ရာသီ၀တ္ရံု

အမံုအဖူးေတြၿဖစ္ခဲ့ၿပီးမွာေတာ့ အပြင့္ဆက္ၿဖစ္ရေတာ့မွာေပါ့

ဒါေပမဲ့..

အဲဒီေန႕ကို ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ သစ္ပင္ကေလးေတြ ၿပန္ေရာက္မလာၾကေတာ့ဘူး။

မ်က္ႏွာေပၚ ဖိနပ္မခြ်တ္ဘဲ တက္လာတဲ့အၿပံဳးကို

မုန္းတယ္..

သုည၀င္စားသလိုလိုနဲ႕ ကိုယ္ကဘဲ ေကြ႕လ်ား၀ိုင္းစက္

ၿပီးဆံုးသည္ထိ တိုင္ေအာင္ အိမ္ထရံမွီၿပီး ရွက္ရတယ္။

ခုေတာ့လဲ မဆင္မၿခင္  လိမၼာလိုက္ပါၿပီ

ဂီတေတြကို ပိုပိုလိုလို တီးမွုတ္ယူမသြားေတာ့ဘူး

မုေယာ အပြင့္ကေလးကိုလဲ ေၿမၿပင္ဆီ ၿပန္ၿပစ္ေပးလိုက္ၿပီ။

၁၈:၀၀ နာရီ

ရထားဟာ လွလွပပၾကီး တံခါးဖြင့္ ၀င္ေရာက္လာပါရဲ႕

ဒါေပမယ့္

အဲဒီအိမ္ကေလးမွာ ဘူတာက ေသဆံုးသြားခဲ့ၿပီးတာ ၾကာၿပီ။                   ။

တာရာမင္းေ၀

မုန္႕ၾကိတ္ဆံုလုပြဲ

ဆီမထည့္နိုင္တဲ့ တံခါးေၾကာင့္ ေၿခေထာက္ေတြ တအီအီ ၀င္လာၾက

သူတို႕မွုတ္ထားတဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႕ပဲ ငါ့ကို ေဖာင္းကဲ ေဖာက္ၾက..။

အဲဒီလိုနဲ႕ပဲ နတ္ေတြကေတာင္ ကစားရမလို နားရမလို

(ငါလိုေကာင္အတြက္ကေတာ့ ေၿပာမေနနဲ႕ေတာ့..)

ေသခ်ာတာက ငါဟာ ေႏြေတြလို ေဆာင္းစား သတၲ၀ါ မဟုတ္ဘူး

ေၿဖေဆးကိုင္ၿပီး ပြင့္ေပးမဲ့ ပဒိုင္းပန္းလဲမဟုတ္ဘူး

ဒါေပမဲ့ ထားလိုက္ပါ ေမ့ထားလိုက္ပါတယ္

ရွိသမွ်လင္းစရာေလးေတြကို ေသခိုင္းလိုက္ၿပီ

ဘယ္ေတာအုပ္မွာမွ သစ္ပင္နံပါတ္ေၿပာၿပီး အၿမစ္မခ်ခ်င္ဘူး

ေသာၾကာေန႕အခ်င္းခ်င္းအပ်င္းခံရရင္ နာတယ္

လွံတံက ေခၚလို႕မလိုက္ရင္လည္း ပင္အပ္ယူၿပီး လားမစိုက္နဲ႕

မင္းတို႕ေက်နပ္ရင္ ငါလိုေၿမက နိမ့္ၿမဲနိမ့္ေပးလိုက္မယ္

လၿပည့္၀န္းကို ပိန္ခၽြန္းခြ်န္းထိုင္ၾကည့္ေနရရင္ဘဲ ငါ့အတြက္ၿဖစ္ပါတယ္


တာရာမင္းေ၀